Waarom ik Integratieve Kindertherapeut geworden ben

"In 1961 was ik 5 jaar en vond er niks aan op de kleuterschool. En dat kwam vooral door de juf. Er had zich de vorige dag een voorval voor gedaan waardoor ik zelfs had besloten: ĎIk word later kleuterjuf, want dit moet anders!' Tijdens het vrij spelen had ik een lapje in de lappendoos ontdekt met blauwwitte strepen. Ik had me bedacht dat ik er een cape voor mijn pop van zou maken, maar er was geen tijd meer om aan deze leuke klus te beginnen. Heel graag was ik naar de juf gegaan en had haar gevraagd om het lapje voor me te bewaren tot de volgende dag, maar ik kende haar motto: 'Al het speelgoed is voor alle kinderení. Bovendien had ik het idee dat ze met het misverstand in haar hoofd liep dat kleuters niet onthielden waar ze de vorige dag mee bezig waren geweest. Alles overwegend besloot ik het lapje te verstoppen tussen een kleine opening, die zichtbaar was tussen het bureaublad en het kastje wat er onder stond. Ik schoof het lapje er voorzichtig tussen en hoopte er het beste van. De volgende dag zocht ik het lapje op, maar tot mijn ontsteltenis was het verdwenen. Rond kijkend merkte ik dat een jongetje mijn lapje aan het verknippen was. Ontredderd vertelde ik de juf dat het mijn lapje was: ik had het immers uitgekozen. En de juf reageerde zoals verwacht: 'Alle spullen zijn van iedereení. En daar liet ze het bij.

Ik was diep teleurgesteld. Dat de juf zo deed verbaasde me niet. Daar zat mijn teleurstelling niet. Nee, het feit dat ze niet vroeg hoe mijn gedachtegang was geweest, waarom het zo belangrijk voor me was, waarom het me zo raakte, waarom mijn pop dat capeje nodig had, hoe ik me voelde of hoe ik de pijn kon oplossen, daar voelde ik me diep door geraakt. Mijn  motto was namelijk, al vanaf mijn vroegste herinnering: ĎJe kunt toch altijd met me pratení. Helaas kon ik de de grote teleurstelling niet zelf hanteren en verwerken, waardoor ik diepe minachting ontwikkelde voor de kleuterjuf, en mijn besluit nam om het later anders, respectvoller te doen. Vanaf dat moment wist ik dat ik naar school ging om juf te worden.

Ik werd juf. Op een basisschool in Utrecht. Eerst op een school waar kinderen van de upperclass les kregen. Later op scholen in een arbeiderswijk. De kinderen van mijn klas leerden goed met elkaar te praten, respectvol met elkaar om te gaan en waardeerden elkaars verschillende, unieke kwaliteiten. Ons motto was: 'Vertel maar wie je bent, want we zijn zo nieuwsgierigí. Ongeacht de grootte van de groep, de samenstelling (jongens/meisjes, autochtoon/allochtoon) of het leerniveau waren we met elkaar in staat om een pestvrije, respectvolle samenleving in onze klas te creŽren. Toch was ik nog steeds op zoek naar meer kennis en vaardigheden om de kinderen beter te begeleiden met hun dagelijkse problemen. Ik studeerde 4 jaar orthopedagogiek. De pedagogiekopleiding voldeed niet aan mijn behoefte om kinderen beter te kunnen helpen. Wel kreeg ik meer inzicht in leersstrategieŽn, neuropsychologische processen en mijn eigen intellectuele vermogens. Hoe beter de kinderen en ik elkaar leerden kennen, hoe meer interne problematiek ik leerde kennen, hoe meer ik lesgeven ondergeschikt maakte aan het contact met de kinderen, hoe meer ik dacht: 'Ik word therapeut, want dit moet anders!'

Ik werd hypnotherapeut. Als hypnotherapeut ging ik (al tijdens de opleiding) enthousiast aan het werk. Heerlijk om de volwassenen met problemen zo snel en effectief te kunnen helpen. Rechtstreeks naar de binnenwereld van de cliŽnt, met alle respect voor de wens en het tempo van de persoon. Na 4 jaar werken in mijn zelfstandige praktijk bemerkte ik, dat er toch wel erg veel volwassenen waren, waarbij hun probleem in de vroege jeugd was ontstaan. Ik had het gevoel 30 jaar te laat te zijn! Was het niet handiger als ik kinderen ging helpen met therapie? Dat scheelt een hoop problemen voor later. Ik dacht: 'Ik word kindertherapeut, want dit moet anders!'

Ik werd kindertherapeut. Nee, zo gemakkelijk ging dat niet. Op zoek naar de hulp, die er is voor kinderen stuitte ik op een verzuiling, die ik niet had verwacht. Allerlei verschillende benaderingen in de gezondheidszorg, allemaal weer anders.

Stel je hebt buikpijn en voelt je ongelukkig. Je ouders gaan scheiden en oma ligt op sterven in het ziekenhuis.Voor kinderen is de gedragspsycholoog dan beschikbaar, die kan onderzoeken of je iets moet aanleren of afleren om de huidige situatie aan te kunnen.
Maar Ö. bedacht ik mij, als de oorzaak van je probleem niet ligt in je gedrag, maar in een persoonlijke ervaring van vroeger...dan kun je hier niet te recht met je klacht.
Gelukkig is er ook nog de kinderpsycholoog, die je kan helpen om te praten over wat je van vroeger dwarszit. Een soort psychoanalyse voor kinderen. 
Maar Ö. als er nou niks te verwerken valt van vroeger en je buikpijn en ongelukkig voelen komt door stress, omdat je op teveel clubjes zit, je ouders gaan gescheiden en je oma ligt in het ziekenhuis... dan kun je hier niet terecht met je klacht.
Dan bestaan er ook ontspanningstherapeuten., die je leren hoe je kunt ontspannen.
Maar Ö. als ik nou  buikpijn heb en me ongelukkig voel, doordat ik darmproblemen heb.
Dan moet ik toch gewoon naar de dokter?  En als die Ďniks kan vinden' dan ga ik naar ...de systeemtherapeut. Want misschien reageer ik met buikpijn en ongelukkig voelen om de aandacht weg te trekken van de op hande zijnde scheiding. Misschien kan de gezinstherapeut me helpen door gesprekken te voeren met het hele gezin.
Maar .... als ik vragen heb over het leven, de dood en me afvraag waar ik voor leef ... wat het doel is van mijn bestaan. Waar ga ik naar toe met deze existentiŽle vragen? Niemand gelooft toch dat een kind van 6 jaar daarmee kan zitten?
Naast deze reguliere vormen van hulp, die gebaseerd zijn op 6 verschillende manieren waarop klachten verklaard worden, vond ik allerlei verschillende werkvormen voor kinderen. 


De beeldcommunicatie (ontstaan uit een pedagogische richting) werkt voornamelijk met speelgoed, waarbij een plaatje, een beeld wordt neergezet. Binnen het beeld communiceert het kind met de therapeut. Kinderen werken met speelgoed, poppetjes, boerderijdieren etc., dus dit lijkt een kindvriendelijke methode. Alleen ... als je niet van spelen houdt, want je vertelt liever rechtstreeks aan de therapeut wat je dwarszit...dan sluit deze werkvorm niet aan op mijn wens, mijn manier. De speltherapeut praat en speelt met kinderen. Tijdens het spelen kan het kind oude belevingen herbeleven door middel van regressie. Ik besloot speltherapie te studeren. Na  ťťn jaar studeren bemerkte ik dat het heel gewoon is om de speltherapie met een kind een jaar te laten duren.

Mijn conclusie na deze zoektocht voor kinderen was: de therapieŽn voor kinderen duren te lang. De therapieŽn voor kinderen stellen de werkmethode centraal en niet het kind. De therapieŽn stellen het verklaringsmodel centraal en niet het kind. De therapeuten denken het beter te weten dan het kind. Ontgoocheld door zo veel diversiteit van therapieŽn, waarbij het kind van de ene naar de andere therapeut wordt gesleept, waarbij het kind wordt overgeslagen als gelijkwaardige partner bij het oplossen van zijn probleem en waarbij het kind van geluk mag spreken wanneer het begrepen wordt, deed ik hierover mijn beklag bij de Academie. En, zoals gebruikelijk op deze creatieve, inspirerende werkplek, werd me verteld: "Ontwikkel dan zelf een goede, respectvolle kindertherapie."

En hier is die therapie. De Integratieve Kindertherapie is ontwikkeld  op grond van de Rechten van het Kind, conform de normen van de Europese Associatie voor Psychotherapie en de European Association for Integrative Psychotherapy (EAIP). Ontwikkeld op grond van het recht om gehoord, gezien, begrepen en gerespecteerd te worden. Het kind daadwerkelijk centraal. Afgestudeerde therapeuten bewijzen dagelijks in de praktijk dat kortdurende, respectvolle kindgerichte therapie effectief is.

Ook eerstejaars studenten, die op scholen hun speel-praaturen uitvoeren met kinderen, verbazen zich over het snelle resultaat. En wat dacht u van de kinderen, die binnen 5 sessies bemerken dat ze echt wel aardig kunnen doen, dat buikpijn en hoofdpijn echt over kunnen gaan, dat de juffen en de meesters weer blij met hen zijn.
Ik wil daadwerkelijk kinderen helpen om gelukkiger te worden. Daarom ben ik een Integratieve Kindertherapeut gewordení. Ik hoop jij ook.

Met vriendelijke groet,

Charlotte Visch, 2011
Ontwikkelaar en trainer, Integratieve Kindertherapeut ECP

Nieuwsbrief ontvangen?

Nederlandse Academie
voor Psychotherapie

Andreas Schelfhoutstraat 48
1058 HV Amsterdam
T: 020 - 615 04 94