Praktijkverhalen Integratieve Psychotherapie
Uit de Psychotherapiepraktijk (volwassenen):
Het verhaal van Bart (43)
Bart is een 43-jarige man, die sinds een paar maanden thuis zit met burn-out-klachten. Hij heeft psychologie gestudeerd en is na zijn opleiding in het management van een GGZ-instelling terechtgekomen. Hij heeft hier een aantal jaren gewerkt en heeft toen carrière gemaakt in een groot internationaal bedrijf. Bart is getrouwd en heeft twee zoons, die op de basisschool zitten. De laatste jaren is zijn leven “nogal hectisch” geweest. Door de grote werkdruk en weinig tijd voor zijn gezin, zijn Bart en zijn vrouw (Miranda) uit elkaar gegroeid. Bart kwam er anderhalf jaar geleden achter dat zijn vrouw een relatie had met een andere man en na een paar stormachtige maanden kiezen zowel Bart als Miranda voor het herstel van hun huwelijk. Miranda heeft de buitenechtelijke relatie beëindigd, maar Bart heeft sindsdien moeite om haar te vertrouwen. Lees verder >
Het verhaal van Menno (44 jaar)
"Ik wil begrijpen waarom ik af en toe zo boos word, zodat ik het kan beheersen."
Menno meldt zich in mijn praktijk. Hij is advocaat en net 44 geworden, een aantrekkelijke man, verbaal sterk, intelligent en sociaal. Hij draagt een T-shirt van de dierenbescherming met een pootafdruk van een hond er op. Hij geniet van zijn gezin, zijn woning en zijn hobby sculpturen maken, waarin hij zich heerlijk vrij kan voelen. Eigenlijk gaat alles heel goed met hem, behalve op werkgebied. Hij heeft er last van dat hij op zijn werk soms uitvalt in de rechtszaal als zijn cliënt onheus wordt bejegend door de tegenpartij. Hij voelt dan een kramp in zijn buik en wordt woedend. Hij kan het niet beheersen, het overkomt hem en hij baalt ervan dat hij dat heeft. Hij wil begrijpen waarom hij dat zo doet, zodat hij er controle over heeft en zich weer ontspannen en vrij kan voelen in de rechtszaal. Zodat hij de belangen van zijn cliënt beter kan dienen. Lees verder>
Het verhaal van Esther (24 jaar)
"Wil graag haar studie rechten halen, maar heeft faalangst."
Esther was 24 jaar toen ze letterlijk trillend en bevend mijn therapie-praktijk binnen kwam. Ze keek me nauwelijks aan en maakte zich fysiek helemaal klein in de stoel waar ze op ging zitten. Ze vertelde met een haast kinderstemmetje dat ze het niet meer zag zitten: ze haalde de laatste tentamens voor haar studie rechten niet door de faalangst die ze had. Hierdoor lukte het haar maar niet om af te studeren. Ze voelde zich hierdoor nutteloos en een mislukkeling. Lees verder >
Het verhaal van Angelique (34 jaar)
"Ik heb een abortus ondergaan en heb daar nog steeds zo'n verdriet van. Mijn man heeft nergens last van."
Angelique meldt zich aan voor Integratieve Psychotherapie, omdat ze het verlies van haar kindje niet kan verwerken. Ze vertelt dat haar derde kindje met 18 weken zwangerschap niet levensvatbaar bleek. Ze heeft een abortus ondergaan en heeft hier nog regelmatig nachtmerries over. Haar man (en vader van haar kinderen) heeft er altijd vrij luchtig over gedaan; hij is blij met de twee gezonde kinderen die ze hebben en zag de ongeboren vrucht nog niet als een kindje. Hij heeft Angelique gestimuleerd om gewoon verder te leven en niet te lang stil te staan bij de abortus. Angelique is hier in eerste instantie in meegegaan, maar voelt nu het diepe verdriet over het verlies van haar kindje. Lees verder >
Uit de Kindertherapiepraktijk:
Het verhaal van Sem (9 jaar)
“Ik ben anders, maar ik weet niet precies hoe. Kun jij mij uitleggen wat ik ben?”
Sem, het andersom kind.
Sem is 9 jaar en heeft het moeilijk op school. Hij krijgt ruzie in de klas, terwijl hij ‘gewoon iets zegt’ en hij denkt dat de kinderen in zijn klas hem pesten. De ouders van Sem hebben hem laten onderzoeken en hij blijkt een ‘aan autisme verwante contactstoornis’ te hebben. Ze kunnen er niet veel mee. Op internet herkennen ze er wel wat van, maar lang niet alles. En als zij het al niet begrijpen, hoe moet Sem zichzelf dan begrijpen? Sem heeft moeite met het interpreteren van de sociale ‘codes’ tussen de kinderen en hij ‘vertaalt’ gedrag meestal negatief: “Ze lachen mij uit” en “ze pesten mij." Lees verder >
Het verhaal van Sara (5 jaar)
Sara is extreem verlegen, communiceert weinig met andere kinderen en heeft buikpijn.
“Ik wil niet naar school. Kun jij mij helpen?"
Sara, 5 jaar, zit op de bank naast haar moeder. Hoewel … zitten … ze hangt tegen haar moeder aan zegt niets. “Toe maar – ga maar spelen”, moedigt moeder Karen haar dochter aan. “Ze is heel erg verlegen”, legt ze mij uit. “Kun je daar wat aan doen?” Sara's moeder vervolgt: "Ik zeg tegen haar dat ze zo geen vriendinnetjes krijgt." Ik kijk Sara aan, glimlach en zwijg. Vervolgens zeg ik: “Het is wel lekker rustig zo, hoewel er ook dieren in de kast zitten die ontzettend van kletsen houden.” Ik kijk naar de bovenste plank van de kast waar de opwindspeeldieren staan. Sara kijkt heel even met me mee in dezelfde richting. Een teken voor mij ....... Lees verder >
Het verhaal van Mark (4 jaar)
"Ik wil niet naar school. School is stom! Help jij mij?”
Mark (4 jaar) komt naar de praktijk, maar heeft in de auto al aangekondigd dat hij niks gaat zeggen. Wanneer hij de trap op komt en op het wachtbankje gaat zitten met zijn moeder, kijkt hij mij nadrukkelijk niet aan. Hij heeft een boekje en een knuffel meegenomen die hij tegen zich aan houdt. Lees verder >
Het verhaal van Joey (5 jaar)
“Ik heb nachtmerries door een enge film."
Joey van 5 jaar wordt aangemeld door zijn ouders, omdat hij ’s avonds niet alleen naar zijn kamer durft. Ook overdag durft hij de trap niet op, want 'er zit misschien wel een man in mijn kamer’. Het is een hele toer om hem ’s avonds in bed te krijgen en vervolgens moet zijn moeder bij hem blijven tot hij slaapt. En het lijkt wel steeds erger te worden: Joey wordt nu ook bang voor vliegtuigen, die naar beneden kunnen vallen, en harde wind die rond het huis raast. Wanneer Joey de praktijk inkomt pakt hij direct een groot zwaard en slaat er mee in de lucht alsof hij een ridder is. Lees verder >
Het verhaal van Marianne (42 jaar) en Jacqueline (12 jaar)
"Ik denk dat het mijn schuld is dat mijn dochter Jacqueline (12 jaar) ongelukkig is."
Jacqueline (12 jaar) wordt aangemeld, omdat haar (alleenstaande) moeder zich zorgen maakt: “Ze heeft een handicap – haar ene been sleept een beetje – en ik ben bang dat andere kinderen haar uitlachen. Ik wil niet dat ze ongelukkig is.” De moeder van Jacqueline vervolgt met: “En het is allemaal mijn schuld.” Er staan tranen in haar ogen. Lees verder >
Uit de Jongerentherapiepraktijk:
Het verhaal van Amber (15 jaar)
Amber is een 15-jarig meisje, dat in de jongerentherapie-praktijk komt omdat ze gepest wordt op school. Bij binnenkomst valt direct op dat ze er jonger uitziet dan je zou verwachten van een 15-jarig meisje. Doordat ze klein van stuk is, een kinderlijk stemmetje heeft en vrouwelijke vormen ontbreken, ziet ze eruit als een 11-jarige. Amber geeft in de eerste sessie aan dat ze gepest wordt omdat ze er jonger en jongensachtig uitziet. Ze ziet zelf ook wel dat ze er jonger uitziet en weet bijvoorbeeld dat alle meisjes uit de klas menstrueren en zij niet. Ze is hiervoor ook onderzocht bij de huisarts, maar er is geen medische verklaring gevonden voor het achterblijven van haar puberteitsontwikkeling. Ze vindt het zelf niet zo erg dat ze er jonger uitziet, maar heeft er wel last van dat ze wordt gepest. Lees verder >
Het verhaal van Alex (15 jaar)
"Ik stotter. Het verpest mijn leven. Al vanaf mijn twaalfde."
Alex (15 jaar) komt naar de Praktijk voor Integratieve Jongerentherapie omdat hij stottert. Hij vertelt tijdens de eerste sessie dat hij sinds een paar jaar stottert en hij heeft hier veel last van. De eerste keer dat hij stotterde was toen hij in groep 8 een spreekbeurt moest houden en de leraar zijn verhaal een aantal keren had onderbroken met vragen, die hij niet kon beantwoorden; de leraar heeft de vragen toen voor hem beantwoord. Nadat hij verder ging met zijn verhaal stotterde hij opeens heel erg. Alex vertelt dat zijn leraar hem toen “gered” heeft door zijn verhaal voortijdig af te breken; Alex was enorm opgelucht omdat hem een verdere afgang bespaard werd. Na deze ervaring is Alex steeds vaker gaan stotteren. Alex vindt dit erg vervelend want hij wordt hier heel onzeker van en gaat zich terugtrekken uit situaties waarvan hij vermoedt dat hij wel weer zal gaan stotteren. Daardoor zit hij steeds vaker thuis terwijl hij het liefste met vrienden op stap gaat (maar dan natuurlijk zonder te stotteren!). Lees verder >
Het verhaal van Job (16 jaar)
‘Ontspoorde Job’ Job voelt zich thuis niet gelukkig. Ze luisteren gewoon niet naar mij."
Job wordt, op aanraden van zijn mentor op school, door zijn bezorgde ouders aangemeld voor therapie. Zijn ouders vertellen in het gesprek dat ze met de jongerentherapeut hebben, dat Job helemaal ontspoord is: hij spijbelt op school en zit uren in de coffeeshop te blowen. Verder maakt hij vaak ruzie met zijn twee jaar jongere zusje. Hij luistert niet naar zijn ouders of de docenten op school en weigert te praten over zijn gedrag. “Het enige wat hij doet is schreeuwen en ons de schuld geven van alles." Lees verder >
Een ervaringsverhaal van een KinderCounselor/Coach
Het verhaal van Daan (11 jaar)
"Daan van 11 jaar en de papierversnipperaar."
“De papierversnipperaar in mijn hoofd werkt niet meer” zegt Daan van 11 bij zijn eerste bezoek. “En nu is het heel druk in mijn hoofd en ben ik het overzicht kwijt.”
Daan is iemand die heel goed in staat is zijn probleem in een plaatje (een beeld of imaginatie) voor zich te zien. Ik nodig hem uit om er meer over te vertellen en Daan kiest ervoor om het beeld niet alleen te beschrijven, maar ook om het te tekenen. Lees verder >
Het verhaal van Lars (5 jaar)
Lars durft gebouwen met hoge plafonds niet binnen.
Lars komt opgewekt samen met zijn vader de speelkamer binnen. Hij ziet onmiddellijk het treinemplacement dat onder de tafel staat. De tafel is 30 cm hoog. Daardoor kunnen kinderen er gemakkelijk aan zitten of juist op staan. Soms wordt de tafel getransformeerd tot boot of eiland. Vanwege plaats gebrek staat het treinstelsel eronder. Om daar bij te kunnen zal de tafel opgetild moeten worden. Lars neemt (nog) niet het initiatief om daarvoor te zorgen door aan zijn vader of mij de juiste vraag te stellen: wil je de tafel weghalen? Aangezien elk gedrag van Lars mij vertelt wie hij is en hoe hij in elkaar zit, zeg ik alleen: “ Mooie treinbaan, hè?” Lees verder >
Een ervaringsverhaal van een Happy-Coach
Het verhaal van Basje (6 jaar)
Basje heeft driftbuien, geen concentratie en trekt voortdurend negatieve aandacht van zijn juf.
Basje (6 jaar) wil graag leren, maar dan wel met heel veel hulp en aandacht van de juf. Hij heeft geen geduld om even te wachten en laat dat merken door dwars door de klas heen te roepen: “JUF!!!” Als ik niet meteen kom, stort hij zich op de grond, begint te schreeuwen, houdt zijn oren dicht met zijn handen en doet zijn ogen dicht. Hij sluit zich dan volledig van de buitenwereld af. Soms gooit hij ook nog een tafel door de klas voordat hij zich op de grond gooit. Lees verder >
Een ervaringsverhaal van een Gezins&Opvoed-Coach
Het verhaal van Luuk (13 jaar)
Luuk wil niks, doet niks, hangt op de bank en pest zijn zusje.
Luuk (13 jaar) vindt het allemaal een beetje belachelijk dat hij naar de praktijk van Child Consult moet komen. Hij stuurt zijn moeder, die hem gebracht heeft met een verveeld gebaar de kamer uit. “Ja, ga nou maar!” roept hij haar achterna terwijl ze lichtelijk aangedaan de kamer verlaat. “Zo die is weg, ” reageer ik terwijl ik net als hij in de ‘werkhouding’ (onderuit) ga zitten. Luuk kijkt naar de grond en heeft zijn hand voor zijn mond. “Wat is hier eigenlijk de bedoeling van … dat je hier bent,” vraag ik en leg gemakkelijk mijn voeten op tafel. Luuk kijkt even op als ik mijn voeten op tafel leg, maar reageert niet. Lees verder >
Uit de Integratieve Coach/Counselingpraktijk:
Het verhaal van Jan-Willem (36 jaar)
Jan-Willem stapt mijn coachingsruimte binnen en zet zijn aktentas naast de stoel, waarin hij plaatsneemt. Zijn iPhone legt hij zichtbaar op tafel. Hij is een man van 36 jaar, netjes in het pak, lang en met een sportief postuur. Hij heeft een wat serieuze uitstraling, alsof hij de wereld op zijn schouders draagt.
Sinds 6 jaar is hij Key Accountmanager bij een grote bank in het midden van het land. Hij is daar uitgekozen als High Potential, wat betekent dat de organisatie het potentieel in hem ziet om zich verder te ontwikkelen tot leidinggevende of zelfs partner. Hij is getrouwd met Marleen en heeft een zoon van 13 en een dochter van 11. Beide kinderen blinken uit in sport en in de weekenden brengt hij ze naar wedstrijden door heel het land.
Jan-Willem vertelt dat hij veel onrust ervaart en niet weet wat hij moet doen. Hij is niet meer tevreden met zijn huidige werk en weet niet wat zijn volgende carrièrestap zal zijn. Lees verder >
